5 - 10
We hebben een duidelijke indruk achtergelaten. Johanna was afwezig en ik heb dit keer bewust geen hulp gevraagd aan Dennis of een andere ouder. De training op donderdag was vermoeiend: jongens die niet luisterden, vooral bezig waren met zichzelf, elkaar, en van alles en nog wat—behalve met sporten. Ik krijg het idee dat veel van hen na een schooldag eigenlijk al ‘klaar’ zijn. Want op de zaterdag en zondagochtende zie je meer energie.
Daarom besloot ik: jullie mogen het samen regelen vandaag. Even de eigen verantwoordelijkheid aanspreken. Dat ging boven verwachting goed. "Jongens, ik ben alleen vandaag. Dus dat betekent: zelf opletten op X en Y..." Zelfs de hulp op het eerste honk werd goed opgepakt.
De wedstrijd verliep prima, al was de pitching aan HCAW-kant niet best. Ik gun onze jongens graag wat hitjes. Halverwege kreeg ik woorden met hun coach, die voor de zevende keer zonder time-out het veld opliep om zijn slagman mentale support te geven. Midden in een slagbeurt. Toen ik daar iets van zei—net nadat Mitchell gewisseld was als pitcher en pas één bal had gegooid. Na een minuut wachten, mitchell had al 10 ballen met Melle overgegooid—gaf ik een kleine hint richting de coach en moest ik m’n grote mond houden. Dat raakte me. Was niet nodig.
Toch ben ik verbaal overeind gebleven, zonder me te laten kennen. Na de wedstrijd liep ik op hem af om de strijdbijl te begraven, maar hij vond me asociaal en stond niet open voor mijn kant van het verhaal. Hij had, naar eigen zeggen, vijf kids met ADHD en autisme en allemaal problemen. Prima, maar wij hebben ook een game to play. Ik heb mijn excuses aangeboden, ook om erboven te staan. Maar wat een hittepetit.
Geen line-up vooraf, geen wedstrijdballen, spelers die willekeurig wisselden zonder dat door te geven, en een slagvolgorde die nergens op sloeg. Wat een rommeltje met vier coaches. Juist bij Bussum had ik dat niet verwacht omdat ze wel goed in de kleding en dure knuppels zaten aan de andere kant. Dat gaf een vertekend beeld.
Toen ik na de wedstrijd naar de jongens in het outfield liep, begonnen ze spontaan voor me te klappen. Dat hoefde niet, maar ze voelden aan dat ik opkwam voor ons team. Lief. Ik hoop dat ik hiermee een positief voorbeeld heb gegeven: opkomen voor elkaar en je niet laten wegzetten. En in gesprek blijven.
Maar: op een hoger niveau laat je je niet afleiden door een tegenstander. Wat dat betreft heb ik als coach nog een leerpunt. De focus had beter bij onszelf kunnen blijven. Afgelopen wedstrijd bij Urbanus was de coach van de tegenstanders ook erg negatief aanwezig. Dat was lastig om daar geen aandacht aan te schenken, ook voor onze boys.
Dit bespreken we ook aankomende training.
Tekens herhalen en oefenen. Wanneer mag je van je honk af. Na 4 keer uitleggen kwam het soms nog niet aan. Slaan moet beter, timing oefeningen voor Luuk en Finn. Michell stapte weer van de bal af. Boys staan niet op tijd klaar in de battersbox.
Teile diese Spielkarte mit Eltern, Trainern oder anderen Teams.
Bereitgestellt von CoachBall